पाटनका ८१ वर्षीय रामभक्त खड्गी भन्छन्- जीवनभर सूर्यमा भाेट हालेँ, याे पटक परिवर्तनकाे पक्षमा

ललितपुर, फागुन १४ : ललितपुर क्षेत्र नं–२, ऐतिहासिक पाटनका साँघुरा गल्लीहरूमा घरदैलो अभियान चलिरहेको थियो। ढोका–ढोकामा पुगेर मत माग्दै गर्दा भीडको बीचमा एकजना वृद्ध बिस्तारै अगाडि सरे—८१ वर्षका रामभक्त खडगी। काँपिरहेका हात, तर आवाजमा अद्भुत दृढता।

राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टी (रास्वपा) का कार्यकर्तासँग कुरा गर्दै उनले आफ्नो मनको भारी पोखिदिए। 'जिन्दगीभर नेकपा एमाले लाई भोट हालेँ,' उनले सम्झिए, 'त्यतिबेला विश्वास थियो—अब केही बदलिन्छ भनेर । तर समय बित्दै गयो, अवस्था उस्तै रह्यो।

उनका आँखामा अनुभवका दशकहरू थिए— आन्दोलन, परिवर्तनका नारा, चुनावी वाचा र फेरि निराशा। उनले फेरि थपे, 'अब उमेर पनि कति बाँकी छ र ? अर्को पटक भोट हाल्न पाइएला–नपाइएला थाहा छैन। तर यसपाली… यसपाली त परिवर्तनका लागि भए पनि घण्टीमै भोट हाल्ने हो।'

त्यो वाक्यसँगै आसपास उभिएकाहरू केही क्षण मौन भए । यो केवल एउटा मतको घोषणा थिएन, यो जीवनभरको राजनीतिक यात्रापछि आएको आत्मस्वीकार थियो।

पाटनका पुराना इँटा र मठमन्दिर साक्षी थिए—एकजना वृद्ध मतदाताले आफ्नो विगतसँग संवाद गर्दै भविष्यलाई नयाँ भरोसा सुम्पिरहेका थिए। उनका शब्दमा आक्रोशभन्दा बढी आशा थियो। 'अब केही नयाँ अनुहारलाई मौका दिनुपर्छ,' उनले भने, 'हामीले धेरै पर्खिसक्यौं।'

घरदैलोको त्यो क्षण सामान्य चुनावी दृश्यजस्तो देखिए पनि, धेरैका लागि त्यो परिवर्तनको भावनात्मक प्रतीक बन्यो। ८१ वर्षे रामभक्त खडगीका काँपेका हातले मतपत्रमा छाप हान्ने दिनको प्रतीक्षा गरिरहेका छन्—सायद अन्तिमपटक, तर यसपटक आशाको साथ।

पाटनका गल्लीहरूमा अहिले चुनावी नारा मात्र होइन, पुस्तौंदेखिको विश्वास र निराशाबीचको अन्तिम निर्णय पनि गुञ्जिरहेको छ। र त्यो निर्णय, रामभक्त खडगीजस्ता मतदाताका लागि, केवल राजनीति होइन—जीवनको अनुभूति हो।

खड्गीजस्तै घरदैलो, सडकपेटी तथा हिटीमा भेटिएका उक्त क्षेत्रका धेरै वृद्धबृद्धाहरुले आफुहरु यस पटक परिवर्तनको पक्षमा रहेको भन्दै खरेललाई विजयीको लागि शुभकामना दिइरहँदा उनीहरुप्रति जागेको आशा प्रष्ट हुन्थ्यो।